Solo querría saber como estás, abrazarte y despedirme.
Aquest blog és un espai on trobareu escrits diversos, paraules i frases perdudes i els pensaments més interns del propi autor.
Siempre soledad
Inercia,
avanzar solo por inercia,
como si existiera un impulso invisible en el vacío,
como si los latidos no acelerasen cansados de escapar.
Como si todo aquello no fuese imperecedero,
invisible, impalpable, inexistente.
Falta de coherencia ... y rodeado de gente.
Camino inclinado hacia delante.
Será que hago reverencias al paso del tiempo y yo sin verlo pasar.
Me miras, te miro, no hay más espacio a las pupilas y aún así,
no encontramos la salida fuera de la piel.
Tú me proteges, yo te cargo
Nadie, nadie será capaz de entender esto.
Puede que incluso nosotras no podamos,
Tenemos más química juntas que en la caravana de Breaking Bad
y aún así tenemos que evitar la reacción.
Creo que nos llevaremos una parte nuestra siempre,
es probable que el tiempo no nos lo perdone ,
y eso, me dolerá toda la vida, toda.
Eres, has sido y tengo miedo de que seas
esa pieza que hace que todo engrandezca, valga la ironía.
Y como dijimos, tu me proteges, yo te cargo,
así que acepto tu decisión para proteger, ya cargaremos con ello.
Y como eres esa persona, todo lo demás me lo llevaré a la hoguera.